Karty telewizyjne (ang. tuner card) są zazwyczaj urządzeniami z wbudowanymi tunerami do odbioru telewizji naziemnej lub satelitarnej. Początkowo karta taka umożliwiała odbiór naziemnej telewizji analogowej. Jednak w miarę rozwoju technik telewizyjnych, karty uzyskały możliwość odbioru sygnałów cyfrowych telewizji naziemnych jak i satelitarnych.

Budowa karty telewizyjnej

Karta telewizyjna do odbioru telewizji naziemnej może składać się z kilku elementów zależności od typu:

  • tuner TV analogowej i/lub DVB-T
  • przetwornik analogowy-cyfrowy
  • dekoder MPEG1/2
  • wejście antenowe, composite video, S-VHS

Głowica tonera telewizyjnego jest takim samym urządzeniem jakie stosowane jest w zwykłych telewizorach. Dzięki temu umożliwia odbiór telewizji po podłączeniu do standardowej anteny lub telewizji kablowej. Następnie, w przypadku telewizji analogowej, sygnał jest przetwarzany przez konwerter analogowy-cyfrowy na postać zrozumiałą przez komputer. Tak otrzymane dane są przesyłane do oprogramowania, które są zapisywane lub wyświetlane na ekranie monitora. Jedak, aby zapisać nagranie w postaci pliku, procesor musi dokonać kodowania obrazu i dźwięku do formatu np. MPEG-1 lub MPEG-2. Operacja taka wymaga dużej mocy obliczeniowej oraz zasobów pamięci. Zaleca się, aby procesor wykorzystywany do kodowania video w formacie MPEG-2 był klasy Pentium 4 1GHz lub lepszy. W przeciwnym wypadku może dojść do gubienia klatek materiału. Wyższej klasy karty posiadają układ kodujący do formatu MPEG1/2. Takie sprzętowe kodowanie video odciąża procesor od wykonywania kompresji, dzięki czemu moc obliczeniowa procesora można wykorzystać do innych celów. Obecnie stosowane są algorytmy kodowania video MPEG4, które umożliwiają uzyskanie wyższych rozdzielczości obrazu w lepszej jakości obrazu i dźwięku.

Karty posiadające tuner DVB-T lub DVB-S do odbioru cyfrowej telewizji naziemnej lub satelitarnej umożliwiają przechwytywanie video w postaci cyfrowej w formacie MPEG2/4, H.264 i zapis strumienia danych bezpośrednio da dysku. Takie rozwiązanie umożliwia uzyskanie wysokiej jakości nagrania bez konieczności kodowania lub dekodowania sygnału przed zapisem. Jednak, aby odtworzyć materiał należy go zdekodować przed wyświetleniem. Do tego celu może być wykorzystana moc procesora lub sprzętowy dekoder umieszczony na karcie telewizyjnej.

Karty do odbioru naziemnej telewizji mogą posiadać tuner FM do odbioru stacji radiowych.

Karty do odbioru cyfrowej telewizji satelitarnej mogą pozwolić na odbiór strumienia danych danych internetowych za pośrednictwem satelity. Dane takie można pobierać z publicznego zbioru, zamówione lub w trybie on-line, gdzie karta służy jako odbiornik, a łącze naziemne jako nadajnik. Takie rozwiązanie umożliwia uzyskanie dużego transferu danych odbieranych, przy słabej jakości łącza naziemnego i niskim transferze danych wysyłanych.

Tunery telewizyjne mogą posiadać postać karty instalowanej wewnątrz komputera na złączu PCI lub PCI-Express. Istnieją również tunery, które do komputera podłącza się za pomocą złącza USB. Obecna szybkość transferu danych przez interfejs USB 2.0 umożliwia płynne przesyłanie strumienia danych do komputera i płynne wyświetlanie obrazu z jednoczesnym zapisem na dysku. Karty telewizyjne zarówno do dbiory TV naziemnej jak i satelitarnej mogą posiadać postać wielogłowicowych układów, co umożliwia jednoczesny odbiór wielu kanałów i zapis video na dysku.

Standardy sygnału telewizyjnego

PAL B/G, PAL D/K – (ang. Phase Alternating Line) – standard nadawania koloru w sygnale telewizyjnym, używany w telewizji kolorowej. Został opracowany w Niemczech przez Waltera Brucha z zakładów Telefunken i po raz pierwszy zastosowany w 1967 roku. System PAL jest zazwyczaj stosowany dla obrazów w formacie złożonym z 625 linii na klatkę, przy częstotliwości odświeżania 50 Hz i 25 klatkach na sekundę (podobnie jak w klasycznych systemach telewizji monochromatycznej B, G, H, I oraz N). Niektóre kraje stosują PAL z systemami D i K co jest konsekwencją różnic historycznych i przejścia z systemu SECAM. W Polsce system PAL D/K obowiązuje od roku 1995 (od 1994 w TVP2). System PAL D/K w Polsce w sposób naziemny został zastąpiony w 2013 przez cyfrową telewizję naziemną DVB-T. Obecnie system PAL w Polsce obowiązuje jeszcze w telewizji kablowej. Czytaj więcej…

HDTV (ang. High Definition TV) – telewizja wysokiej rozdzielczości. Jest ogólnym określeniem sygnału telewizyjnego o rozdzielczości większej niż standardowa (PAL lub NTSC). Istnieje kilka odmian systemu wysokiej rozdzielczości, co może przypominać zróżnicowanie systemów nadających standardowy sygnał analogowy. Prace nad stworzeniem HDTV rozpoczęto w 1964 roku w Japonii. Pierwszymi systemami HDTV były systemy analogowe, np. japoński system MUSE (znany także pod nazwą Hi-Vision) który uruchomiono w 1989 roku oraz HD-MAC w Europie, zaproponowany przez Komisję Europejską w 1991. Czytaj więcej…

D1 – Standard D1 telewizji analogowej powstał w Polsce wraz z wprowadzeniem fonii NICAM. Próbne transmisje sygnału telewizyjnego TV P z fonią NICAM zapoczątkowano w 1994 r., zaś regularną emisję rozpoczęto w styczniu 1997 r. Aby umożliwić transmisję fonii NICAM na podnośnej 5,85 MHz, w standardzie D ograniczono prawą wstęgę wizji z 6 do 5 MHz, kształtując sygnał składowy wizji tak, jak dla standardu B i G, zachowując jednak nominalną szerokości kanału 8 MHz i niezmienione parametry fonii podstawowej. Tak zmodyfikowany standard D znany jest jako standard D1. Oznaczenie „D1” pojawiło się od drugiej połowy lat dziewięćdziesiątych w publikacjach Instytutu Łączności, w wymaganiach technicznych Ministra Łączności, a także w koncesjach nadawczych. Czytaj więcej…

DVB-T (ang. Digital Video Broadcasting – Terrestrial) – standard telewizji cyfrowej DVB nadawanej naziemnie, opublikowany po raz pierwszy w roku 1997[1]. Cyfrowe wideo, dźwięk i dane dodatkowe są przesyłane w strumieniu transportowym MPEG przy użyciu modulacji COFDM. Do kompresji audio/wideo wykorzystuje się standard MPEG-2 lub MPEG-4 (H.264). Następcą standardu DVB-T jest DVB-T2. Czytaj więcej…

DVB-S (ang. Digital Video Broadcasting – Satellite) – jest standardem cyfrowej telewizji DVB, nadawanej przez satelity. Do kodowania sygnału używa się MCPC oraz SCPC. Do kompresji audio/wideo przyjęto standard MPEG-2, MPEG-4 część 2 oraz niedawno H.264/MPEG-4 AVC. Czytaj więcej…